Την τεράστια λαϊκή διαδήλωση, εναντίον της πλέον ανερμάτιστης, ανάλγητης, ανίκανης και υπόδουλης στο νεοφιλελεύθερο σύστημα, κυβέρνησης, επισκίασαν πάλι τα επεισόδια των 150-200 “ανεγκέφαλων”, βάσει οργανωμένου σχεδίου προβοκατόρων.

Που κατόρθωσαν να προκαλέσουν τα αναμενόμενα επεισόδια, να κάψουν μια σκοπιά στον Άγνωστο Στρατιώτη, και κατόπιν, η πολυπληθέστερη αστυνομία να “ανακαταλάβει” τον χώρο. Ποιος νίκησε; Την απάντηση θα δώσουν οι τραυματίες απλοί πολίτες που ανέπνευσαν τα χημικά της αστυνομίας, σε μια δυσώδη από τα συσσωρευμένα σκουπίδια ατμόσφαιρα.

Την ίδια ώρα, μέσα στη Βουλή, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης έκανε
επίκληση της ιστορίας και της σωτηρίας της πατρίδας κλείνοντας την ομιλία του. Έκανε έκκληση στους βουλευτές του ΠαΣοΚ να υπερψηφίσουν το πολυνομοσχέδιο στην πραγματικότητα σε δραματικούς τόνους  προσπαθώντας να πείσει για έναν μονόδρομο “σωτηρίας της χώρας”.

Και υποσχέθηκε πως έρχεται ένα μαγικό φορολογικό νομοσχέδιο.Τώρα γιατί δεν ψήφισε πρώτα το “δίκαιο νομοσχέδιο” ώστε να πείσει για τις αγαθές προθέσεις της κυβέρνησης απέναντι στα αντιλαϊκά μέτρα που κατ΄ εντολήν της τρόικα εφαρμόζει, περιμένουμε την απάντηση.

Τους βουλευτές του ΠαΣοΚ βέβαια, δεν έπεισε η δραματική σε ύφος ομιλία του, αλλά ο φόβος των εκλογών, που βλέπουν να έρχεται μαζικό φούμο. Αλλά πιστεύει πλέον κανείς ότι θα δώσει λύση το φορολογικό νομοσχέδιο, που θα αποδώσει, όπως λένε, δικαιοσύνη μετά το πολυνομοσχέδιο;
Διότι αναπάντητο μένει και το ερώτημα, γιατί εδώ και δύο χρόνια δεν σκέφτηκε κάποιος από την κυβέρνηση το αυτονόητο: Πόθεν έσχες και περιουσιολόγιο. Ώστε να μπορούν όλοι να δικαιολογούν τα περιουσιακά τους στοιχεία εδώ, αλλά και όσα έχουν στείλει στο εξωτερικό.

Αλλά κυρίως γιατί δεν έχει καταδικαστεί κάποιος από όσους περνάει βαριά η σκιά της κατάχρησης κρατικής περιουσίας, ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη και να κατευναστεί το λαϊκό αίσθημα αγανάκτησης που καταλήγει “όλοι ίδιοι είναι κι ο ένας καλύπτει τον άλλο;”.

Αλλά το θράσος τους περισσεύει. Έτσι ο Κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του  ΠαΣοΚ επικαλέστηκε την τεράστια αντικυβερνητική διαδήλωση για να πει ότι αυτή τη δυσφορία, θα πρέπει να τη δει η Ευρώπη “και να καταλάβει σε τι δυσχερή θέση έχουν φέρει τα μέτρα τους πολίτες”. 

Αλλά, επανέλαβε το “επιχείρημα” πόσο αναγκαίο είναι να υπερψηφιστούν τα αντιλαϊκά μέτρα. Τρομοκρατώντας τον κόσμο για μια ακόμα φορά, πως σε αντίθετη περίπτωση “θα πάει η χώρα στα βράχια αν δεν περάσουν οι αλλαγές με βίαιο και επώδυνο τρόπο», και «θα καταστραφεί η χώρα για τα επόμενα 30 χρόνια αν πάμε τώρα σε εκλογές, επειδή δεν θα γίνει η διαπραγμάτευση την Κυριακή”.

Αλλά και η αντιπρόταση Λαφαζάνη για από κοινού σύγκλιση μετώπου των δυνάμεων της αριστεράς συναντά πάμπολλα ερωτηματικά.. Όταν μιλάει για ανασυγκρότηση ενός νέου “Συνασπισμού” και με το ΚΚΕ, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ έχει διασπαστεί σε κομμάτια και δεν υπάρχουν ενδείξεις ανασυγκόλλησης.

Σε μια φάση που το πολιτικό σύστημα -στο σύνολό του- έχει οδηγήσει τη χώρα όχι απλώς σε αδιέξοδο, αλλά σε ακυβερνησία, όπου ούτε ο δημόσιος αλλά ούτε ο ιδιωτικός τομέας είναι σε θέση να λειτουργήσει όχι ικανοποιητικά, αλλά έστω στοιχειωδώς, η μόνη λύση που απομένει είναι οι εκλογές.
Έτσι, ο κόσμος που θα ψηφίσει θα αναλάβει και την ευθύνη της επιλογής του. Και θα φανεί η ωριμότητά του. Αλλά εδώ θα φανεί και η γύμνια των πολιτικών ταγών που καθοδηγούν με άφρονες πολιτικές χωρίς επαφή με την πραγματικότητα. Και χωρίς να έχει πείσει κάποιος πως έχει τη “μαγική συνταγή εξόδου από την κρίση”.

Τότε, αν δικαιωθούν  οι δημοσκοπήσεις και δεν υπάρξει αυτονομία θα υποχρεωθούν να συνασπιστούν. Μόνο που τον πρώτο λόγο, θα πρέπει να έχει κάποιος άλλος εκτός του σημερινού πρωθυπουργού. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα καταποντιστεί για να μας φέρει μάλλον τον Σαμαρά. Ο οποίος όμως έχει δηλώσει πως αν δεν του δοθεί αυτοδυναμία, θα πάει σε νέες εκλογές, ώσπου να την πετύχει. Και το καράβι θα παραμένει ακυβέρνητο ώσπου να ικανοποιηθεί ο εγωισμός πολιτικών, χωρίς ουσιαστικές προτάσεις, που στερούνται μεγέθους, βεληνεκούς και ικανότητας να κυβερνούν.

Στη διεθνή ατμόσφαιρα του άκρατου μονεταρισμού, απαιτείται οργανωμένη αντίσταση από πολιτικούς που να εμπνέουν ότι είναι σε θέση να αντιμετωπίσουν τη διεθνή οικονομική λαίλαπα, κι όχι διαχειριστές ξένων κέντρων εξουσίας, τα οποία εντέλλονται σ’ ένα απεχθές νέο-τραπεζικό σύστημα που απειλεί με χρεοκοπία τα κράτη που δεν υπακούουν στις επιταγές του.

 

pheme.gr