Ένα σχόλιο του συγγραφέα-δημοσιογράφου Δημήτρη Φύσσα για τη Β΄έκδοση του ανθολογίου “ΜΕΣΟΓΕΙΑ. Το χαμένο περιβόλι της Αττικής”, του Γιώργου Ιατρού

“ΜΕΣΟΓΕΙΑ. Το χαμένο περιβόλι της Αττικής”, του Γιώργου Ιατρού – “ΑΩ ΕΚΔΟΣΕΙΣ”.
 
 
Είναι ένα από κείνα τα βιβλία που πολύ τα γουστάρω, τα διαβάζω και τα ξαναδιαβάζω, για την ακρίβεια ανατρέχω κι ανατρέχω σ΄αυτά- για πολλούς λόγους. Ιδού:
 
Α. Ως Αθηναίος και αθηναιομανής, έχω ξεχωριστή ευαισθησία για τα Μεσόγεια της Αττικής.
 
Β. Ο Γιώργος Ιατρού είναι Κερατιώτης, ντόπιος Αρβανίτης, και έχει δώσει πολλές φορές εξαιρετικά δείγματα γραφής για τον τόπο του κι όχι μόνο, τόσο συγγραφικά (θυμηθείτε τα πεζογραφήματα τού “Εγκαταλείπεις, Καρακασιάν;”, όσο και σκηνοθετικά (γιατί είναι και σκηνοθέτης. Και μαθηματικός, φροντιστής άριστος στην πόλη του. Και ερευνητής. Και—)
 
Γ. Αν κι έχει βγει εδώ και λίγα χρόνια (2015 κ 2018 Β΄ΕΚΔΟΣΗ), το βιβλίο δεν έχει χάσει σε τίποτα, γιατί δεν πρόκειται για δουλειά επικαιρότητας. Πρόκειται για ένα από κείνα τα έργα που γυρνάς και ξαναγυρνάς σ΄ αυτά, επειδή πιάνουν το θέμα τους από πολλές μεριές. Είναι η πολύ αγαπητή και σε μένα λογική των Αναλέκτων.
 
Δ. Έχουμε λοιπόν ένα εξαιρετικό ανθολόγιο κειμένων σχετικών με τα Μεσόγεια, από την αρχαία εποχή μέχρι τις μέρες μας. Δουλειά πολλή και μόχθος βαρύς, όχι αστεία. Τα κείμενα είναι παρμένα από τα πεδία της Λογοτεχνίας, της Αρχαιολογίας, της Τοπικής Ιστορίας, της ευρύτερης Ιστορίας (πάντα μα πάντα Αθήνα και Μεσόγεια ανασαίνανε μαζί), της Λαογραφίας, της Γεωλογίας – Γεωγραφίας, της “Φυσικής Ιστορίας” (όπως τη λέγαμε παλιά, δηλαδή με αναφορές στη χλωρίδα και την πανίδα του τόπου), της Αρχιτεκτονικής, της Γλωσσολογίας, της Περιηγητικής, της Βιογραφίας, της Δημοσιογραφίας κι όχι μόνο…
 
Ε…. δόξα του ετερόκλητου, δηλαδή, που συγκινεί εμένα και τη δική μου “Δόξα του Ετερόκλητου”. Μόνο που εδώ το ετερόκλητο είναι μεσογίτικα εστιασμένο. Πού αλλού θα βρείτε συγκεντρωμένους μαζί αρχαίους ιστορικούς, αρβανίτικα τοπωνύμια, Μοσέ και απόπειρες του -νεαρού και άγνωστου Κωνσταντίνου Καραμανλή να διαφύγει από τη γερμανοκρατούμενη Αττική διά θαλάσσης προς Τουρκία κι από κει στη Μέση Ανατολή; (Σημείωση: κάτι που δεν ήξερα, το έμαθα από το βιβλίο του Ιατρού).
 
ΣΤ. Λεπτές παρατηρήσεις του ανθολόγου, φωτογραφικό υλικό και χρηστικά στοιχεία συμπληρώνουν το βιβλίο, για το οποίο ανθολόγος και εκδότης (Petros Michalis-ΑΩ ΕΚΔΟΣΕΙΣ) μπορούνε να είναι περήφανοι.
 
Ζ. Τον υπότιτλο δε χρειάζεται να τον σχολιάσω διά μακρών: παραθεριστικοί οικισμοί παντού και “Ελ. Βενιζέλος” αρκούνε; Και σκέφτομαι, επιπλέον, ότι ο υπότιτλος θα μπορούσε εξίσου καλά να είναι “Το χαμένο περιβόλι της Αθήνας” – και ο νοών νοείτω.
Σχόλια μέσω facebook
  Μακρόνησος: Μια «πληγή» που ακόμα αιμορραγεί