Άρθρο της δημοσιογράφου Χαράς Ξάνθη

Πρόταση για δημιουργία οικολογικού πάρκου και φεστιβάλ

Δεν σπανίζουν στην ιστορία της χώρας μας τα παραδείγματα, όπου η οικονομική ανάπτυξη συνδυάστηκε με την άνθηση του πολιτισμού. Ένα από αυτά, ίσως από τα χαρακτηριστικότερα, είναι η περίπτωση του Λαυρίου, με το παρακείμενο σε αυτό Αρχαίο Θέατρο του Θορικού.

Η εξόρυξη ασημιού, η συνεπακόλουθη παραγωγή νομισμάτων και η χρηματοδότηση του Αθηναϊκού στόλου αποτύπωσαν κατά την κλασική αρχαιότητα ισχυρό στίγμα για την παρουσία της πόλης του Λαυρίου στην νοτιονανατολική Αττική. Παραδίπλα, το Αρχαίο Θέατρο του Θορικού αξιοποιούνταν για θεατρικές παραστάσεις, θρησκευτικές γιορτές και συνεδριάσεις των πολιτών του Δήμου.

Η μεταλλουργική δραστηριότητα, που είχε διακοπεί από τον 2ο αι. μ.Χ, επανεκκίνησε στην περιοχή κατά τα μέσα του 19ου αιώνα από εταιρεία γαλλοïταλικών συμφερόντων και εξαγοράστηκε από εταιρεία του μεγάλου Έλληνα ευεργέτη Ανδρέα Συγγρού (1873), ώστε να λυθεί η διαμάχη του ελληνικού κράτους με την ξένη εταιρεία. Πρόκειται για τα γνωστά σε όλους μας Λαυρεωτικά.

Η πορεία της δραστηριότητας αυτής ολοκληρώθηκε το 1992, αφού, κατά τον 20ο αιώνα, υπερίσχυσε το κυνήγι του πλούτου χωρίς να ληφθεί υπόψη το περιβάλλον. Ούτε λόγος βέβαια για το πανέμορφο αρχαίο θέατρο που αφέθηκε στην τύχη του.

Έτσι, σήμερα έχουμε ένα πολύ επιβαρυμένο περιβάλλον, με συσσώρευση βαρέων μετάλλων, τόννους διαλυτών που απελευθερώθηκαν το 2006 μετά από ατύχημα σε εργοστάσιο και ένα εργοστάσιο της ΔΕΗ που προσπαθεί να μειώσει την εκπεμπόμενη μόλυνση με καύση φυσικού αερίου.

Η αγορά του παλιού εργοστασίου από το κράτος, η κήρυξή του ως διατηρητέο μνημείο, η λειτουργία του Τεχνολογικού Πολιτιστικού Πάρκου από το Μετσόβιο Πολυτεχνείο ήταν στη σωστή κατεύθυνση. Αλλά η σημασία αυτής της ιστορικής περιοχής απαιτεί μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Το Λαύριο, που μπορεί να χαρακτηρισθεί ως τόπος με μεγάλη ιστορική και μνημειακή σπουδαιότητα αξίζει το δικό του οικολογικό πάρκο. Μία πρωτοβουλία που, με φυγή προς το μέλλον, θα ωθήσει προς την επίλυση πολλών προβλημάτων!

Από την άλλη, το υπέροχο ελλειψοειδές θέατρο του Θορικού στη γη της Λαυρεωτικής, η αρχαιότερη πηγή αποτύπωσης, αναπαράστασης και αναζήτησης της αλήθειας για την ζωή, ένας τόπος ελεύθερης έκφρασης, πρέπει να αξιοποιηθεί πάραυτα από την Ελληνική Πολιτεία. Η αδρανούσα και ασθμαίνουσα Υπουργός Πολιτισμού οφείλει να ασχοληθεί με αυτό το τόσο σημαντικό μνημείο. Και οφείλει να το αποδώσει στις επόμενες γενεές ως ζωντανό κύτταρο παραγωγής πολιτισμού.

Προτείνω τη θέσπιση Φεστιβάλ Θεάτρου και Μουσικής Αρχαίου Θορικού.

Έτσι, το Λαύριο, που στήριξε με τις ζωές των μεταλλωρύχων του την Αθηναïκή Δημοκρατία, την ελευθερία στην χώρα και τον πολιτισμό στην Ευρώπη, χωρίς ποτέ να λάβει τον απαιτούμενο σεβασμό ούτε από τους διεθνείς οργανισμούς ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς θα κερδίσει ένα ελπιδοφόρο μέλλον δίπλα στο σπουδαίο παρελθόν του.

Για να ξαναακουστεί με νόημα το γνωστό τραγούδι (ο χορός του Λαυρίου ήταν από τις σημαντικότερες κοινωνικές εκδηλώσεις κατά το παρελθόν): ‘Ποιος είν’ αυτός ο τυχερός, στο Λαύριο γίνεται χορός!»