Έφυγε από κοντά μας ο Χρήστος Πετούρης. Πέταξε για την κοινωνία των αγγέλων, ένας άνθρωπος υπόδειγμα συμπεριφοράς και καλοσύνης. Ένας άψογος οικογενειάρχης, ένας βιοπαλαιστής ολκής. Φωτεινός και αεράτος, χαιρόμουν όταν τον έβλεπα στο γήπεδο. Ανταλλάσσαμε σκέψεις και ιδέες και γκρινιάζαμε για τα κακώς κείμενα.

Απόφοιτος του μεγάλου Πανεπιστημίου της ζωής με άποψη και θέση. καμάρωνε τον γιο του Θανάση Πετούρη, όπως μου έλεγε, στο γήπεδο είτε σαν παίκτη είτε σαν προπονητή.

Πληγωνόταν όταν πίκραιναν τον γιο του και έφευγε διακριτικά όταν τον τιμούσαν. “Που πας κυρ Χρήστο του έλεγα, βραβεύουν τον γιο σου και μου απαντούσε, είναι δική του η στιγμή είναι η ώρα του”. Πάντα προσιτός, χαμογελαστός και οικείος, χωρίς αγκάθια και γωνίες. Ένας σφαιρικός άνθρωπος, της παλιάς καλής εποχής, με χρυσά χέρια. Θα μου λείψεις κύριε Χρήστο. Πάντα ρωτούσα για σένα όταν δεν σε έβλεπα, τώρα; Ας είναι.

Καλό σου ταξίδι, καλό σου παράδεισο και τα λέμε, όπως συνηθίζαμε να αποχαιρετιζόμαστε. Τα θερμά και ειλικρινή συλλυπητήρια μας στην οικογένεια του κι ας είναι ελαφρύ το χώμα που σήμερα τον σκέπασε. Κουράγιο και δύναμη φίλε Θανάση.

Δημήτρης Παρίσης
[email protected]

http://athlorama.blogspot.gr