Εδώ όπου ο εκλεκτός ζωγράφος Αντώνης Αντζουλίδης ήρθε να προσθέσει τους πίνακές του

Ηταν εκείνη η εκρηκτική δεκαετία του ’80, η γεμάτη ΠΑΣΟΚ, πάθη, ξενύχτια, ρεπορτάζ, τρομοκράτες, σοσιαλισμό, κουτούκια, τσιγάρα, φρικιά, διαδηλώσεις, άσφαλτο και πολύ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ.

Τον πατέρα της δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω από κοντά ποτέ όλα αυτά τα χρόνια. Για την ακρίβεια δεν τον είχα δει, πέρα από την γνωστή φωτογραφία που συνόδευε τα άρθρα του και ίσως κάποιες εκπομπές στην τηλεόραση μιας άλλης εποχής.

Από τον Βασίλη Μπόνιο, kourdistoportocali.com

Γνωρίζω όμως την κόρη του τη Σοφία πολλά χρόνια τώρα. Ακόμη και σήμερα που τη βλέπω παρότι κόρη ενός από τους πλέον εμβληματικούς δημοσιογράφους του πολιτικού ρεπορτάζ, παρότι και η ίδια έχει κάνει με την αξία της μια εντυπωσιακή καριέρα στο ιατρικό ρεπορτάζ, ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τι δουλειά έχει η Σοφία μέσα σ΄ένα τόσο σκατένιο επάγγελμα με φόντο μάλιστα ένα τόσο ξεφτιλισμένο κράτος και εξίσου ξεφτίλες πολιτικούς και ψηφοφόρους.

Ακόμη και τη Κυριακή που πηγαίναμε στη Κερατέα με τη Σοφία και την κόρη της την Ελένη, στο σπίτι που ζούσε ο μπαμπάς της τα τελευταία χρόνια, δεν μπορούσα να συνειδητοποιήσω τι δουλειά είχε η Σοφία με το επάγγελμα του δημοσιογράφου στην Ελλάδα παρότι είναι εξαίρετη επαγγελματίας.

Η δουλειά του δημοσιογράφου στην Κολομβία των Βαλκανίων ήταν ανέκαθεν αντίστοιχη με κάτι σαν εκκενώσεις βόθρων ή παραγέμισμα βόθρων. Τα χρόνια του μνημονίου που το “ο θάνατός  σου, η ζωή μου” έγινε ακόμη πιο επιτακτικό, η δημοσιογραφία κατάντησε ακόμη πιο βρώμικη ιστορία και ένας τρόπος αυτοχειρίας για τον ίδιο τον δημοσιογράφο ακόμη κι αυτός ανήκει στη κατηγορία των σκουπιδιών ή των καθαρμάτων.

Από αυτές τις μαύρες σκέψεις με έβγαλε το άνοιγμα της πόρτας του σπιτιού που έμεινε ο Βίκτωρας Νέτας και το καλωσόρισμα από τον νέο ένοικό του, τον εκπληκτικό ζωγράφο Αντώνη Αντζουλίδη και τα σχεδόν μια ντουζίνα σκυλάκια του.

Καθώς η Σοφία και ο Αντώνης μας ξεναγούσαν στα έγκατα του πετρόχτιστου- από το 1923 σπιτιού-ο υπέροχος κόσμος του Βίκτωρα, ένας κόσμος της γνώσης άρχισε να ξετυλίγεται μπροστά μου.

Το σπίτι είναι μια απέραντη βιβλιοθήκη και ταυτόχρονα ένα κομμάτι της ιστορίας της δημοσιογραφίας της μεταπολίτευσης. Τα βιβλία, το διάβασμα, ήταν η άμυνα αλλά και το οπλοστάσιο του Βίκτωρα απέναντι στον ξιπασμό του επαγγέλματος.

Ο πατέρας της Σοφίας πέρασε με μια αρχοντιά από αυτή τη δουλειά, μια αρχοντιά που έχει κληρονομήσει η κόρη του γι΄αυτό και αναρωτιέται κανείς τι δουλειά έχει η Σοφία με αυτό το επάγγελμα.

Είναι τόσο ξεχωριστή σαν τον φίλο της τον Αντώνη, που ήρθε να προσθέσει τους πίνακές του σ΄αυτόν εδώ τον Παράδεισο του Βίκτωρα Νέτα.

Ο Αντζουλίδης έχοντας ζωγραφίσει στους πιο πολυσύχναστους δρόμους του πλανήτη, στο Λονδίνο, το Σαν Φρανσίσκο, το Παρίσι, τη Ρώμη, την Βαρκελώνη ετοιμάζει μια νέα δουλειά η οποία δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι θα σημαδέψει την εποχή μας.

Επειδή τα δημοσιογραφικά κείμενα πολύ συχνά γίνονται καμβάς υπερβολών και επειδή οι λέξεις μας δεν μπορούν να συναγωνισθούν τη δουλειά του αυτό που θα κάνουμε είναι να παρακολουθούμε το έργο του που έρχεται να δώσει συνέχεια στην ξεχωριστή αύρα που αποπνέει το σπίτι του Βίκτωρα Νέτα στην καρδιά της Κερατέας.

Ενα σπίτι παράδεισος για τα μεγάλα πνεύματα και τις αθώες ψυχές, τους τετράποδους φίλους του Αντώνη που είναι η έμπνευσή του…

Σχετικά:

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟΝ ΒΙΚΤΩΡΑ ΝΕΤΑ

Αγαπητε φιλε και συμπολιτη Βικτωρα, Θα προσπαθησω να σε αποχαιρετησω στη τελευταια σου κατοικια, εδω στην πολη μας που εγινε η δευτερη πατριδα σου ….